سانی بوی

«آل پاچینو: سانی بوی» خودزندگی نامه ی آل پاچینو، بازیگر افسانه ای هالیوود است که در 15 اکتر 2024 منتشر شده است. این کتاب روایتی صادقانه از زندگی بازیگری است که از کوچه های فقیرنشین برانکس به قله های موفقیت در سینمای جهان رسید. عنوان کتاب از ترانه ی محبوب «ال جولسون» گرفته شده که مادر پاچینو در دوران کودکی برایش می خواند و به معنای «پسرک نازنینم» است. این لقب چنان با شخصیت پاچینو عجین شد که نه تنها مادرش، بلکه دوستانش نیز او را با همین نام می شناختند. رابطه ی پاچینو با مادرش یکی از بخش های تلخ و تاثیرگذار این کتاب است. مادرش با مشکلات روحی دست وپنجه نرم می کرد و تحت درمان شوک الکتریکی بود. او در شش سالگی پاچینو اقدام به خودکشی کرد و سرانجام، در 22 سالگی پاچینو بر اثر مصرف بیش از حد دارو درگذشت. پاچینو از سخت گیری های مادرش به نیکی یاد می کند و معتقد است همین محدودیت ها، او را از مسیر بزهکاری و خشونت دور نگه داشته است. کتاب از کودکی پاچینو در دوران پس از جنگ جهانی دوم آغاز می شود. پیش از دو سالگی او پدر و مادرش از هم جدا می شوند. پدرش، کهنه سرباز جنگ، بعدها در کالیفرنیا رستورانی افتتاح می کند تا از شهرت پسرش بهره ببرد. پاچینو به همراه مادرش به آپارتمان کوچک پدربزرگ و مادربزرگش در برانکس نقل مکان می کنند. پدربزرگش اصالتا از کورلئونه سیسیل (همنام با شخصیت معروف پدرخوانده) بود. اتفاقا یکی از خاطرات مهم پاچینو نیز مربوط به بحرانی در صحنه ی فیلم برداری پدرخوانده است. در سکانس عروسی با سیمونتا استفانلی، کاپولا از پاچینو می خواهد با سیاهی لشکرهای محلی صحبت کند، ولی او، با وجود ریشه های ایتالیایی اش، به زبان اجدادش مسلط نبود. ناتوانی در رقص والس و حتی رانندگی نکردن که برای یک نیویورکی اصیل عجیب نبود صبر کاپولا را لبریز می کند تا جایی که فریاد می زند: «چرا اصلا تو رو استخدام کردم؟»پاچینو در نوجوانی به بیسبال علاقه داشت، ولی استعداد درخشانش در اجرای نمایش های مدرسه چنان چشمگیر بود که او را مارلون براندوی بعدی می خواندند؛ او سال ها بعد با درخشش در نقش های ماندگار، ثابت کرد که این لقب واقعا برازنده ی اوست. پاچینو با همکاری دیو ایتزکاف نویسنده، روایتی صریح و صادقانه از دوران کودکی خودش، داستان هایی از پشت صحنه فیلم های مشهور، روابط شخصی، نبردهای درونی و عشقش به تئاتر و سینما به دست می دهد. «آل پاچینو: سانی بوی» کتابی خواندنی نه تنها برای طرفداران پاچینو، بلکه برای همه ی کسانی است که به داستان های انسانی درباره ی هنر و هنرمندان و مسیری که آن ها طی کرده اند، علاقمند هستند.