سعید نفیسی

شاید وقتی صحبت از سعید نفیسی می شود، اولین تصویری که جلوی چشمانمان می آید کتابهای چیده شده روی هم تا سقف، کتابخانه ای که از وفور کتاب نمی تواند نفس بکشد، خطوط سیاه میان کاغذهای سفید، و مردی است با سیگاری برلب که پشت میزی نشسته و روی یکی از همان کتاب ها خم شده. «ایران»، وطنی که همیشه و همه جا تنها دارایی نفیسی بود، هم از میان همین کتاب ها و صفحات نامش بر زبان نفیسی نشست و او، پس از پیشنهاد و برگزیدن آن نام در شورای مربوطه، در مقاله ای تحت عنوان «از این پس همه باید کشور ما را بنام ایران بشناسند» به این نام رسمیتی همگانی بخشید. نفیسی فقط محقق و نویسنده ای برجسته ای نبود، بلکه شاعر و ادیبی خوش ذوق بود. هشت جستار این کتاب هشت روایت نفیس و ارزشمند از سعید نفیسی، زندگی اش، زمانه اش، و خدماتش. پیمان طالبی، برای به قلم درآوردن این کتاب، علاوه بر اینکه بالغ بر سیصد منبع مختلف را بررسی کرده، سراغ بازماندگان و اسناد خانوادگی سعید نفیسی نیز رفته و از هیچ کوششی برای روایتی تازه، تمیز، مطمئن، و خواندنی دریغ نکرده. گفتنی است، تصاویری که فصل های مختلف این کتاب را زینت بخشیده اند بسیاری شان نخستین بار است که منتشر می شوند.