سه مقاله در حفاظت از میراث معماری و شهر

این کتاب به مناسبت شصتمین سالگرد منشور ونیز (۱۹۶۴) نگاهی تازه به یکی از دوره های سرنوشت ساز در تاریخ حفاظت معماری و شهر می اندازد. در دهه ۱۹۶۰ کشورهای اروپایی در رویکردهای خود به حفاظت از بناهای تاریخی تجدیدنظر کردند و توجه خود را به ارتباط این بناها با بستر انسانی و کلیدی معطوف ساختند. همزمان در کشورهای کمتر درگیر با میراث تاریخی، نقدهایی نسبت به معماری و شهرسازی مدرنیستی شکل گرفت که تاثیر آن به کشورهای در حال توسعه از جمله ایران نیز رسید. منشور ونیز در چنین زمینه ای شکل گرفت و افق های تازه ای از مفهوم میراث معماری و نقش انسان در حفاظت ازآن گشود. کتاب با سه مقاله تحلیلی، بخشی از این دگرگونی فکری را باز می تاباند و می کوشد نقشی در غنای گفتمان حفاظت در ایران ایفا کند.