سه نمایش نامه به روایت محمد رحمانیان

دراماتورژی یا فرآیند بازنگری و بازنویسی نمایش نامه ها برای اجرا در زمان و مکان مشخص، یک می له ی بزرگ در تئاتر قرن بیستم است. این قرن به عنوان قرن کارگردانان در تاریخ تئاتر جهان شناخته می شود و با ورود به صحنه ی تئاتر کارگردان های بزرگ، آثار کلاسیک و نئوکلاسیک به تحول هایی جذاب و با ارزش دراماتورژی تبدیل شدند. این کارگردانان با تجدیدنظر در نمایش نامه ها و تجسم نقش ها، به تئاتر نگاهی دینامیک و چندگانه بخشیدند. سه نمایش نامه که توسط محمد رحمانیان نوشته شده، نمونه هایی از این تلاش برای دست یابی به یک زبان اجرایی مناسب تر در صحنه های تئاتر هستند. این سه نمایش نامه نه تنها نمایانگر اصول دراماتورژی بلکه آزمایش هایی برای تطبیق نمایش نامه ها با زمینه ها و زمان های معاصر هستند. این پیشروی در زمینه ی تئاتر امروزه به ما این امکان را می دهد که هر اثر نمایشی را با استفاده از گفتمانی معاصر و تازه، بازتعریف کنیم و تئاتر را به دنیای معاصر واقعیت ها متصل کنیم. این تحولات در تئاتر، جامعه را به فضایی پویا و پراز تنوع و تغییر هدایت کرده و نقش مهمی در تجدید رونق تئاتر به عنوان یک هنر زنده و پویا ایفا کرده است.