سوسپیریا

حضور پیرمرد فربه محتضر بی حوصله و آرام، در مقام بازیگر در فیلم تازه ی گاسپار نوئه در آغاز دهه ی سوم قرن 21، برای آنهایی که «داریو آرجنتو» را با سینمای جالو و فیلم هایی که در سرحدات دلهره، خشونت و خون در ضرباهنگی مدام، به یاد می آورند، عجیب می نماید! درواقع نام او طنین نوعی نگاه به سینماست که حامل شور جوانی و فریبندگی ای توامان با ترس و تیرگی ست، که البته یکی از بهترین نقطه های تبلورش «سوسپیریا»ست. این پیرمرد ایتالیایی، قریب به پنج دهه، فیلم به فیلم، مرزهای متأثر کردن حواس پنجگانه را تغییر داده و همان طور که «الکساندرا هلر – نیکلاس» در کتابش بر آن تأکید کرده، سرآمد همه ی این فیلم ها اثر کلاسیک او(فیلمی که از اولین اکرانش در 1 فوریه ی 1977 به فیلمی کلاسیک و البته کالت مبدل شد) «سوسپیریا»ست. فیلم به شکلی ورای تصور از اولین پلان در جان بیننده اش می نشیند و ریتم برآمده از صحنه پردازی، نور، رنگ، صدا و موسیقی پراگرسیو راکش حتا لختی لنگ نمی زند و این درحالی ست که فیلم در مایه ی داستانی و پرداخت قصه بی اندازه فقیر است و البته هیچ تلاشی هم برای پربار کردن داستان پردازی اش نمی کند! سوسپیریا در همین نقطه است که تفاوتش را به رخ تاریخ سینمایی می کشاند که همواره دلهره و ضرباهنگ را بر بستر پرمایه ای از قصه گویی تعریف کرده است. کتاب «سوسپیریا» بر سر همین تفاوت ایستاده و تنش میان امر واقعی و امر خیالی را از زمان ساخت فیلم تا پس از تماشایش بررسی کرده و میراث عظیمی که فیلم توامان برای تماشاگران و سینماگران به جا گذاشته را کالبدشکافی می کند!