سیروس رادمنش

ورقی تاخورده در کتاب تاریخ ادبیات معاصر ایران هست که چند نام نیک را در خود پنهان کرده است. سیروس رادمنش یکی از آنهاست. او از بانیان سبک شعری منسوب به «موج ناب» بود و از نیمه ی دهه ی 1350 که اشعارش در مطبوعات به چاپ رسید در اطراف واکناف ایران مشغول صیقل دادن به سبک و زبان شخصی و خاص خود بود. بااین حال باید او را یک مسجدسلیمانی دانست، چرا که در همین حوالی به دنیا آمد و کمی آن سوتر از دنیا رفت. در شعر او کاراکترها و تیپ های معروف و نامعروفی می بینیم و شاید باید او را تنها شاعر کاراکترساز در میان نسل خودش در جنوب ایران به حساب آورد. این گفت وگو تلاش می کند چیزی را بجورد که در حیات درخشان او، دیگران زیر تلی از آوار دفنش کرده بودند: نبوغ! ورقی تاخورده در کتاب تاریخ ادبیات معاصر ایران هست که چند نام نیک را در خود پنهان کرده است. سیروس رادمنش یکی از آنهاست. او از بانیان سبک شعری منسوب به «موج ناب» بود و از نیمه ی دهه ی 1350 که اشعارش در مطبوعات به چاپ رسید در اطراف واکناف ایران مشغول صیقل دادن به سبک و زبان شخصی و خاص خود بود. بااین حال باید او را یک مسجدسلیمانی دانست، چرا که در همین حوالی به دنیا آمد و کمی آن سوتر از دنیا رفت. در شعر او کاراکترها و تیپ های معروف و نامعروفی می بینیم و شاید باید او را تنها شاعر کاراکترساز در میان نسل خودش در جنوب ایران به حساب آورد. این گفت وگو تلاش می کند چیزی را بجورد که در حیات درخشان او، دیگران زیر تلی از آوار دفنش کرده بودند: نبوغ!