سینمای بلاتار

بلا تار، در میان طرفداران هنر سینما، یک مکان متمکن و پایدار دارد که از لرزش و تزلزل دور نیست. شیوه ی او در تولید تصاویر، به ویژه نحوه ی برداشت های بلند در فیلم سازی، همچنین روایت (و به ویژه در دوران بعدی خود با روایت های کم کلام) و استفاده از زمان و مکان های منحصر به فرد، او را به یک هنرمند سینما تبدیل کرده است که در دنیای سینمای معاصر به عنوان یک فیلم ساز اصیل شناخته می شود. همان گونه که امیل برتون اظهار داشته است: "از آغوش خانوادگی و اولین فیلم بلا تار تا آخرین اثر او، یعنی 'اسب تورین'، که او به تازگی انتشارش کرده و در واقع به دلیل خستگی از بار زیاد مسائل و مشکلاتی که برای انجام پروژه های قبلی خود داشته، پایان بخش کارنامه اش خواهد بود، می توان به کل مسیر حرکت سینمای این هنرمند را به عنوان یک سفر به دنیایی تفسیر کرد که با تلاش برای تجسم و تحلیل زندگی، انگار هوا در آن برای نفس کشیدن کمتر می شود. "