سینمای زنده لایو و تکنیک های آن

فرانسوا تروفو، چند دهه پیش از این گفته بود: «در نظر من سینمای فردا حتی از شخصی ترین رمان ها، حتی از زندگی نامه ها نیز شخصی تر است. چیزی شبیه به یک اعتراف یا وقایع نگاری روزانه. فیلمسازان جوان خود را در قالب اول شخص [شخصیت های اصلی فیلم] معرفی خواهند کرد و به بیان مباحثی خواهند پرداخت که در زندگی فردی آن ها رخ داده است. شاید داستان نخستین یا واپسین تجربه عاشقانه خود را روایت کنند. تحولات سیاسی ذهنی خود یا خاطره یک سفر یا بیماری، خاطره دوران خدمت سربازی، ازدواج یا آخرین تحصیلات خود را... تماشای ماحصل این رویکرد لذت بخش خواهد بود، زیرا محصول نهایی آن ها واقعی و جدید خواهد بود. سینمای فردا به دست تکنسین های دوربین کارگردانی نخواهد شد، بلکه هنرمندانی پا به میدان خواهند گذاشت که برای آن ها فیلمبرداری یک فیلم، ماجراجویی شگفت آور و هیجان انگیزی خواهد بود. سینمای فردا به سازندگان آن شباهت بسیار خواهد داشت و تعداد مخاطبان آن متناسب با دوستان و نزدیکان کارگردان کم یا زیاد خواهد شد. سینمای فردا یک کنش عاشقانه خواهد بود. » فرانسیس فورد کاپولا، امروز، پیرانه سر و شوریده، با آن عشق لایزالش به سینما و اعتقاد راسخش به قدرت فیلم، بنیان همان چیزی را گذاشته که شباهت بسیاری به ایده ی تروفو دارد، آن هم در مسیری که به واسطه ی ایده ی زنده بودنش، می تواند حتی میلیون ها مخاطب هم زمان داشته باشد، بدون از بین رفتن بداعت و تشخصش! کتاب «سینمای زنده (لایو) و تکنیک های آن» به مثال یک تک نگاری عشق ورزانه و تئوریک، چندوچون فرمی تازه از فیلم ساختن و البته تماشای فیلم را پیش کشیده که از فرط بدیع بودن، شگفت انگیز می نماید. کاپولا که در دهه ی سوم قرن 21، پنجاهمین سال اکران «پدرخوانده» اش را جشن گرفته، با سینمای زنده (لایو) و تکنیک های آن، هم چون سینه فیلی که تکنیسینی بزرگ هم هست، قصد دارد مرزهای میزانسن، بازیگری، مونتاژ و... را در نظریه و عمل جابجا کند.