سینما و مرگ

مرگ، پدیده ای است که از نظر همه انسان ها در تمامی ادوار همواره گریزناپذیر بوده، هست و خواهد بود. در طول تاریخ، این مفهوم به دلیل عظمت ذاتی خود و همچنین پیچیدگی های فراوانش، توجه متفکران بی شماری را به خود معطوف ساخته و باعث پیدایش سوالات فراوانی حول محور خود در ذهن آنان شده است. بخشی از سوالات در رابطه با سیما و صورت مرگ است. برخی از این پرسش ها عبارت اند از: آیا مرگ تصویر دارد؟ به بیانی دیگر، آیا می توان نه فقط از تصویر مرده ها، بلکه از تصویر مرگ هم حرف زد؟ و آیا سینما که همچون شکارگاه تصاویر است، می تواند این تصویر مرگ را نیز به دام اندازد؟ کتاب «سینما و مرگ» به قلم میلاد روشنی پایان، نویسنده و پژوهشگر ایرانی، اثری جذاب و تأمل برانگیز است که با طرح این پرسش ها آغاز می شود و با بررسی فیلم هایی که دغدغه مرگ دارند، پیش می رود. اما کتاب در ادامه تلاش می کند تا از یک سو مرگ را نه فقط در روایت فیلم ها، بلکه در رابطه و نسبت با خود مدیوم سینما نیز بررسی کند و از سوی دیگر امکانات مقاومت و یا حتی عصیان در برابر مرگ، یعنی نسبت سینما و نامیرایی را نیز بکاود. ازاین رو هم زمان با استفاده از بحث های نظری در تاریخ صدساله نظریه فیلم، کنکاش در نظرورزی های فلسفی در باب مرگ و نامیرایی و همچنین جستجو در منابع ادبی نیز اجتناب ناپذیر می شود؛ بنابراین کتاب حاضر مطالعه ای میان رشته ای با محوریت مرگ است که از سوی نظریه فیلم، فلسفه و ادبیات تغذیه می شود. مرکز جاذبه ای که در سرتاسر این کتاب سرگردان و پنهان و سلطه جو مانده است و خواهد ماند، مفهوم عظیم و بی پایان مرگ است. مطالعه این کتاب، هم به سبب محتوای غنی و ارزشمندی که دارد و هم به خاطر انسجام درونی و نثر روانش، بسیار سودمند بوده و می تواند تجربه به یادماندنی را برای تمام دوستداران و علاقه مندان سینما به ارمغان آورد.