شازده احتجاب

کتاب شازده احتجاب، رمانی نوشته ی هوشنگ گلشیری است که نخستین بار در سال 1969 وارد بازار نشر شد. در اواسط دهه ی 1920 و در خانه ای رو به ویرانی، آخرین بازمانده از خانواده ای اشرافی به خاطر ابتلا به بیماری سل به شکلی تدریجی در حال نزدیک شدن به مرگ است. دامنه ی قدرت و نفوذ این شازده ی سالخورده، اکنون به خانه اش تقلیل یافته؛ خانه ای که در آن، حسرت شکوه و عظمت نیاکان شازده دست از سر او برنمی دارد. این شخصیت به یاد ماندنی که مدام بین واقعیت و توهم در گذار است، در بخش هایی از زندگی لذت طلبانه و اغلب بی رحمانه ی اجداد خود غرق می شود. خویشاوندانی که مدت ها از مرگشان می گذرد و اکنون تنها در قاب عکس های اطراف دیده می شوند، در ذهن سودازده ی شازده جان می یابند و او را تهدید می کنند. اما با در هم تنیدن این تصاویر و خاطرات مبهم، خیلی زود مشخص می شود خاطره ی همسر شازده یعنی فخرالنسا است که بیشتر از هر چیز او را آزار می دهد.

در معرفی این اثر به نکاتی مانند در فهرست برترین آثار داستانی ایران و فیلمی با همین نام بر اساس این کتاب ساخته شده است اشاره شده است.

نکوداشت های این کتاب نیز بر به هیچ صورت نمی توان قدرت نویسندگی گلشیری را انکار کرد و گلشیری یکی از اولین نویسندگانی بود که برای به تصویر کشیدن انحطاط طبقه ی اشراف در ایران، از تکنیک های ادبی مدرن استفاده کرد تاکید می کنند.