شاکی

این کتاب از دو نمایشنامه تشکیل شده که نگارنده تلاش کرده تا با رجعت دوباره به شخصیت های نمایشی در هنر نمایش سنتی ایرانی و خلق شخصیت های تاریخی گونه ای از سنت نمایشی ایران در دوره قاجار را در قالب متن نمایشی «البیف» کند که کارکرد دوگانه نمایشی آموزشی دارد. نمایشنامه «شاکی» از این مجموعه که با نقش آفرینی کاراکترهایی مانند سلطان و وزیر و میرغضب و گزمه ها و... نوشته شده اند، بهترین شاهد بر این مدعی است. او در نمایش دوم از این مجموعه نیز با همین زیرکی به سراغ سه بخش از تاریخ ایران رفته و با واردکردن دو پادشاه حقیقی شامل «لطفعلی خان زند» و «محمدخان قاجار» سعی دارد تا دو تفکر و روال در حکمرانی و نگاه به حکومت را در مقابل همدیگر قرار دهد. در بخشی از نمایشنامه «شاکی» می خوانیم: «همگی کنار می روند. بازرگان بعد از چرخی به دور سکئ، رفته روی آن می نشیند و شروع به انداختن چرتکه می کند. حالا دو گزمه چرخی به دور سکو می زنند. پس از آن، دو گزمه روی سکو رفته و دق الباب می کنند. بازرگان سراسیمه چرتکه را پنهان کرده و پاسخ می دهد: کیست که چننی به در می کوبد؟»