شبح تام جود

«عامه پسند» همیشه و در همه جا بار منفی ای که از آن سراغ داریم را ندارد. با شنیدن این کلمه، این تعبیر مراد می شود که: «مردم به امر مبتذل میل می کنند». اما به واقع این چنین نیست و هنر عامه پسند در بسیاری از دوران ها، اعتراض به هنر جریان رسمی و تاییدگر قدرت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی غالب است. در قرن بیستم هنر عامه پسند این خصیصه ی ضد جریان بودن و اعتراضی اش را با قدرت بیشتری در خود نهادینه کرد و در هر مکان و زمانی که توانست از شر صنعت فرهنگ در امان بماند، عالی ترین نمونه های اثر هنری را ارائه داد. این مسئله در هنر آمریکا در کل و در موسیقی اش به شکل ویژه تری، نمود داشته و دارد. کتاب «شبح تام جود: موسیقی عامه پسند در آمریکا از وودی گاتری تا بروس اسپرینگستین» پژوهش و نوشته ی «ایلیا فراهانی» درباره ی سیر موسیقی عامه پسند آمریکا از بلوز تا جز و فولک و... است. این کتاب با پرداختن به بسیاری از خوانندگان سبک های مختلف موسیقی مردمی آمریکا و خوانندگان و موزیسین های بزرگی هم چون باب دیلن و استیو ارل و دیگران، بر اهمیت هنری این موسیقی در کنار اقبال مردمی شان صحه گذاشته و ریشه های شان را در تاریخ معاصر آمریکا پی می گیرد. موسیقی عامه پسندی که صدای اعتراض نسل های متمادی شد و ریشه ی عصیانگری اش به موسیقی بلوز برمی گشت و شبح تام جود بر این مسئله تاکید بسیاری دارد.