شب جنایتکاران

نمایشنامه ی «شب جنایتکاران» اثر خوزه تریانا داستان سه خواهر و برادر را روایت می کند که در فضای بسته ی یک زیرزمین زندگی می کنند. آن ها به شکل وسواس گونه بازی هایی طراحی می کنند که در آن والدین خود را محاکمه و اعدام می کنند. این «بازی» بارها تکرار می شود و هر بار یکی از آن ها نقش قاضی، جلاد یا متهم را به عهده می گیرد. در جریان این اجراهای تکراری، مرز میان خیال و واقعیت کمرنگ می شود و نفرت پنهان شده نسبت به والدین و ساختار خانوادگی سرکوبگر آشکار می گردد. نمایشنامه بیش از آنکه بر رویدادهای بیرونی تمرکز داشته باشد، به بررسی روان و تضادهای شخصیت ها می پردازد. والدین هرگز روی صحنه حاضر نمی شوند، اما سایه ی حضورشان در تمام دیالوگ ها احساس می شود. شخصیت ها با بازآفرینی مداوم نقش ها، خشم، سرکوب و نیاز به رهایی را به نمایش می گذارند. این بازی ها پرسشی دائمی ایجاد می کند که آیا قتل ها فقط در ذهن آن ها رخ می دهد یا واقعا در حال تحقق است. در لایه ای وسیع تر این اثر به وضعیت سیاسی و اجتماعی کوبا در سال های پس از انقلاب اشاره دارد. نمایش با زبان ابسورد و فضای خفقان آور خود چرخه ی خشونت، محدودیت و تمایل به آزادی را بازتاب می دهد. تکرار، تنش روانی و ساختار بسته ی صحنه ابزاری هستند تا نویسنده تضاد میان نسل ها، سلطه ی خانوادگی و شرایط سرکوبگر اجتماعی را هم زمان به تصویر بکشد.