شعر معاصر فرانسه

از دهه 1960، شعر به زبان فرانسه در قالب دو رویکرد رقیب درک می شود: جستجوی «حضور» از یک سو، «لیترالیته» - بازسازی روزمره - از سوی دیگر. اشکال معاصر هر دو در این مجموعه یافت می شود، از «غزل نو» بونهوم و مولپوآ تا سیاست شکسته شده «پسا شعر» در تارکوس و گلیز. اما این دوگانگی به سرعت از بین می رود و بسیاری از شاعران از دسته بندی به این شکل خودداری می کنند