صدای راه پله می آید

حسین صفا در ۳۰ آذر ماه ۱۳۵۹ در تهران به دنیا آمد. او اصالتا آذری است. از نوجوانی تحت تاثیر عمویش به شعر و ترانه علاقه مند شد و سرودن را آغاز کرد. او هم در قالب غزل و هم سپید شعر سروده و کتاب هایی چاپ کرده، اما عمده شهرتش در میان مردم به خاطر ترانه هایی است که خوانده شده و بر لب های مردم جاری است. آخرین آثار شنیده شده از او آلبوم «ابراهیم» محسن چاوشی است که تمام اشعار این آلبوم، غزل هایی از کتاب «منجنیق» اوست. حسین صفا یک شاعر پیشرو است و پیشنهاد های منحصر به فردی به شعر و ترانه امروز فارسی ارائه داده است. او بیشتر خودش را شاعر می داند تا ترانه سرا. حسین صفا برای اولین بار در سال ۱۳۸۸ کتاب شعری از خود منتشر کرد که شعرهایش از بیست سالگی تا آن موقع یعنی از سال ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۷ را شامل می شد. قالب این اشعار غزل بود و یک مثنوی. این مجموعه شعر «کنار پلهٔ تاریک و چند غزل برای زنم» نام داشت. مجموعه دوم او نیز «وصیت و صبحانه» در قالب غزل سروده شده بود، اما مجموعه بعدی اش «من کم تحملم» ترانه ها و شعر های محاوره ای او را شامل می شد که تجربه متفاوتی از سرودن های حسین صفا را به خوانندگان ارائه می داد. همچنین در سال های بعد او دو مجموعه شعر سپید نیز با نام های «صدای راه پله می آید» و «نرگس» به ترتیب در سال های ۱۳۹۳ و ۱۳۹۶ منتشر کرده است. حسین صفا با آگاهی و تسلط به ادبیات فارسی کهن و معاصر، توانسته سبک و سیاق جدیدی در شعرهایش داشته باشد. در زبان شعری او هم رد پای اشعار بیهقی و عبید زاکانی دیده می شود و هم نیما یوشیج، اخوان، اشعار رضا براهنی و یدالله رویایی. اما بیشترین تاثیرپذیری های او را در شعر از «احمدرضا احمدی» شاعر موج نو و «حسین منزوی» غزلسرای معاصر می توان دید. حسین صفا در ۳۰ آذر ماه ۱۳۵۹ در تهران به دنیا آمد. او اصالتا آذری است. از نوجوانی تحت تاثیر عمویش به شعر و ترانه علاقه مند شد و سرودن را آغاز کرد. او هم در قالب غزل و هم سپید شعر سروده و کتاب هایی چاپ کرده، اما عمده شهرتش در میان مردم به خاطر ترانه هایی است که خوانده شده و بر لب های مردم جاری است. آخرین آثار شنیده شده از او آلبوم «ابراهیم» محسن چاوشی است که تمام اشعار این آلبوم، غزل هایی از کتاب «منجنیق» اوست. حسین صفا یک شاعر پیشرو است و پیشنهاد های منحصر به فردی به شعر و ترانه امروز فارسی ارائه داده است. او بیشتر خودش را شاعر می داند تا ترانه سرا. حسین صفا برای اولین بار در سال ۱۳۸۸ کتاب شعری از خود منتشر کرد که شعرهایش از بیست سالگی تا آن موقع یعنی از سال ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۷ را شامل می شد. قالب این اشعار غزل بود و یک مثنوی. این مجموعه شعر «کنار پلهٔ تاریک و چند غزل برای زنم» نام داشت. مجموعه دوم او نیز «وصیت و صبحانه» در قالب غزل سروده شده بود، اما مجموعه بعدی اش «من کم تحملم» ترانه ها و شعر های محاوره ای او را شامل می شد که تجربه متفاوتی از سرودن های حسین صفا را به خوانندگان ارائه می داد. همچنین در سال های بعد او دو مجموعه شعر سپید نیز با نام های «صدای راه پله می آید» و «نرگس» به ترتیب در سال های ۱۳۹۳ و ۱۳۹۶ منتشر کرده است. حسین صفا با آگاهی و تسلط به ادبیات فارسی کهن و معاصر، توانسته سبک و سیاق جدیدی در شعرهایش داشته باشد. در زبان شعری او هم رد پای اشعار بیهقی و عبید زاکانی دیده می شود و هم نیما یوشیج، اخوان، اشعار رضا براهنی و یدالله رویایی. اما بیشترین تاثیرپذیری های او را در شعر از «احمدرضا احمدی» شاعر موج نو و «حسین منزوی» غزلسرای معاصر می توان دید.