صدق در فلسفه تحلیلی

صدق یکی از بنیادی ترین مسائل فلسفه است که از دیرباز ذهن فیلسوفان را به خود مشغول کرده است. عده ای از فیلسوفان معتقدند که صدق ماهیت مشترک میان همۀ گزاره های صادق است و همین امر مشترک است که گزاره ها را صادق می کند، بنابراین باید به دنبال همین امر مشترک بود. بوده و هستند فیلسوفانی که از این منظر به صدق نگریسته اند؛ نظریه های معرفتی صدق چه از نوع مطابقت کلاسیک آن و چه از نوع ارجاع علّی آن، محصول چنین رویکردی است. ویتگنشتاین و پیروان مشی تارسکی در بحث ارجاع و دلالت، نظریه های خود را بر همین اساس سامان داده اند. اما عده ای دیگر از فیلسوفان اساسا به وجود ماهیت مشترک بین گزاره های صادق معتقد نیستند. به نظر اینان، صدق یک ابزار منطقی است که صرفا کارکرد زبانی دارد. نظریۀ زیادگی اظهار صدق که از سوی فرانک رمزی مطرح شده است و نظریۀ نقل قول زدایی که از آن ویلارد ون اورمان کواین و هارتری فیلد است و نظریه حداقلی صدق (کمینه گرایی) که متعلق به پال هارویچ است، همگی از نوع نظریه های تقلیلی هستند که محمول صدق را چیزی بیش از ادات منطقی نمی دانند. کتاب «صدق در فلسفۀ تحلیلی» یکی از بهترین کتاب هایی است که تاکنون در باب صدق نوشته شده است و تلاش دارد نظریه های سنتی و معاصر صدق را با بیان صریح و مستدل ضعف ها و قوت های هر نظریه مورد بررسی قرار دهد.