صعود زندگی من

من این کوه را که در مقابلم قد برافراشته برای صعود انتخاب نکرده ام بلکه ناگهان خود را در مقابل آن یافتم در حالی که به قله سر به فلک کشیده اش می نگریستم و به دشواری های ناشناخته ای که در مقابلم بود، فکر می کردم. زمانی که به سرزمین قله ها و ارتفاعات نگاه می کنم و با چالش های نامعلوم و دشواری هایی که در انتظار استقبال از من است، رو به رو هستم، این احساس می کنم که اگر تنها مسأله درگیری اراده ها باشد، من دارای اراده ای آهنین هستم و امیدوارم بتوانم با ثابت کردن صحت دیدگاه همسرم که می گوید: "سرطان آدم را تسلیم ناپذیر می کند"، خود را ثابت کنم. قبل از اینکه سرطان به زندگی من وارد شود، به طور خاصی به این بیماری فکر نمی کردم، به جز این که می دانستم که بسیاری از افراد به دلیل آن جان خود را از دست می دهند. اطلاعات کمی درباره ی این بیماری داشتم و ترسناک بودن آن را می شنیدم، اما هیچ دلیلی نداشتم تا باور کنم که روزی خودم هم قرار است آن را تجربه کنم. در آن زمان، وقتی من در اوج سلامت و قدرت جسمی و ذهنی خود بودم، تا حد زیادی از این مسئله غافل بودم. اما تابستان سال ۱۹۸۹ به عنوان نقطه عطفی غم انگیز و تلخ در زندگی من جا افتاد، زمانی که پس از یک تمرین سخت و دست نمی یافتنی در ورزشگاه و در حال شستن خود زیر آب دوش بودم...