ضحاک ماروش

اژدها موجودی است، و به عبارت بهتر، هیولایی است اسطوره ای و پیدایش او نیز همچون هر اسطوره دیگری ریشه در دریافت های ذهنی انسان از واقعیت دارد. فرضیه ای که در این کتاب مطرح می شود و نویسنده کوشیده است در تأیید آن شواهد و دلایلی بیاورد، درباره معنای اصطلاح اوستایی « اژی دهاک » است. مطابق این فرضیه اصطلاح اژی دهاک به دو بخش تقسیم می شود : نخست اژی، دیگری دهاک. واژه نخست به معنای جانور دراز خمنده ( یا مار ) و واژه دوم به معنای سوزاننده یا سوزان است. نویسنده بر این اعتقاد است که همگان اژدها را موجودی می شناسند که آتش از دهانش بیرون می آید اما گاهی در فرهنگ برخی اقوام این هیولا چهره یا چهره های دیگری نیز دارد. در نقوش مهرهای استوانه ای یافت شده در میان دورود، گاه جانور شگفت انگیزی را می توان دید به پیکر شیر، او سر و دستانی مانند شیر دارد و دم و بال ها و چنگال پاهایش، یادآور اجزای بدن عقاب است. این جانور را درحالی تصویر کرده اند که سر خود را به روی زمین خم کرده و از دهانش آتش بیرون می دهد.