طرز فکر پیشاهنگی

وقتی صحبت از باور ما می شود، انسان ها همان چیزی را می بینند که می خواهند ببینند. به عبارت دیگر، ما چیزی را داریم که جولیا گالف آن را ذهنیت «سرباز» می نامد. از قبیله گرایی و خیال پردازی گرفته تا منطقی کردن زندگی شخصی و همه چیزهای بین آن، ما از ایده هایی که بیشتر می خواهیم به آن باور داشته باشیم دفاع می کنیم – و آن هایی را که باور نداریم را ساقط می کنیم. اما اگر می خواهیم بیشتر اوقات به درستی کار کنیم، گالف استدلال می کند، باید خودمان را طوری تربیت کنیم که یک طرز فکر «پیشاهنگی» داشته باشیم. برخلاف سرباز، هدف یک پیشاهنگ دفاع از یک طرف بر طرف دیگر نیست. بلکه وظیفه ی او بیرون رفتن، بررسی قلمرو، و بازگشت با یک نقشه دقیق تا حد ممکن است. مهمتر از همه، پیشاهنگ می خواهد بداند که واقعا چه چیزی حقیقت دارد، صرف نظر از اینکه آنها امیدوارند چه اتفاقی بیفتد. در کتاب طرز فکر پیشاهنگی گالف نشان می دهد که چیزی که پیشاهنگان را در درست کردن کارها بهتر می کند این نیست که باهوش تر یا آگاه تر از دیگران هستند. بلکه تعداد انگشت شماری از مهارت های احساسی، عادت ها و روش های نگاه به جهان است که هر کسی می تواند آن ها را بیاموزد. گالف با مثال های شگفت انگیزی از نحوه زنده ماندن در گیر افتادن در وسط اقیانوس، تا اینکه چگونه جف بزوس از اعتماد به نفس بیش از حد اجتناب می کند، تا اینکه چگونه ابرپیش بینی کنندگان از ماموران سیا پیشی می گیرند، تا تاپیک های Reddit و سیاست های حزبی مدرن، بررسی می کند که چرا مغز ما ما را فریب می دهد و چه چیزی می توانیم انجام دهیم تا طرز فکر خود را تغییر دهیم.

نکوداشت های این کتاب نیز بر من از جولیا گالف بیشتر از هر کسی در مورد چگونگی خوب فکر کردن و استدلال آموختم و بیشتر کتاب ها به شما می گویند که به چه فکر کنید. این چیزی نادرتر و ارزشمندتر است: کتابی در مورد چگونگی فکر کردن، و چگونگی یادگیری، بدون ترس یا لطفی که اغلب ما را از نزدیک شدن به حقیقت باز می دارد تاکید می کنند.