عروس آب

«عروس آب» نوشته ی قاسم شکری رمانی متفاوت با جریان غالب رمان نویسی ایران است، داستانی که در فضایی وهم زده رخ می دهد. داستانی که در آن مضامین فولکلور روساخت و مباحث روانشناختی زیرساخت آن است. «عروس آب» در فصل¬ هایی متنوع و کوتاه روایت می شود. در ظاهر با روایت پیرمردی هفتاد و چند ساله، به نام اسفندیار چوبیه دودگانی مواجه هستیم که خودش را نویسنده معرفی می کند. او بعد از چهل سال دوری از «دودگان» سرزمین آباء و اجدادیش در نزدیکی شهر «داریون» به آن جا برگشته تا افسانه های کهنه این روستا و خاندان بزرگش را روایت کند. افسانه هایی که با فرشته و جن و آل درآمیخته اند. انسان هایی که با پری ازدواج می کنند، افرادی که به خواب های چند ساله می روند، پدربزرگ هایی که پر درمی آورند و پرواز می کنند و... راوی در واقع می خواهد ترس انبوهی که در این سال ها در جانش انباشت شده است، با نوشتن از بین ببرد. ترسی که گویا میراثی است از گذشتگانش. خواننده در آخرین فصل رمان در می یابد که این پیرمرد، چهل سال در تیمارستان بستری بوده است و آن چنان که در فصل اول گفته، زنی به نام سیمین و فرزندی به نام بهمن ندارد و مرتکب دو قتل شده است. البته این اطلاعات نیز راوی را آن چنان که باید درست معرفی نمی کند. در واقع راوی تا آخرین کلمه های روایتش تلاش می ¬کند خود واقعی خودش را پنهان کند. مضمون اصلی «عروس آب» بازگشت است. بازگشتی که مسیرش جدا از همه ی مسیرهای این جهانی است. نویسنده ای هفتاد و یکی دو ساله بعد از چهل سال دوری از وطن، قصد بازگشت می کند تا با غور و کنکاش در افسانه هایی که چونان کلافی پیچ در پیچ، حول ایل و تبارش در بازه ی زمانی دویست ساله ای چمبره زده است به جستجوی خودش برآید. قاسم شکری می گوید: «عروس آب، روایت گم گشتگی است. روایت تلاش انسانی، برای رسیدن به سرچشمه ای است که جسم و روحش از آن جا نشأت گرفته است. بعد از چهل سال دوری از زادگاهش به یک باره بازمی گردد تا به کمک جمع آوری افسانه های زادگاهش بر این گم گشتگی غلبه کند. باز می گردد تا خودش را، وجودش را، خمیرمایه اش را پیدا کند و دوباره خلقتش را به نظاره بنشیند. خلقتی که این بار به ید قدرت خودش صورت می گیرد. » عروس آب داستان سرگشتگی انسان مدرن و جستجو برای یافتن خود در خرابه های سنت است. انسان مدرن چون باستان شناسی زبردست به این نتیجه رسیده که برای شناخت امروز خودش باید به گذشته و تاریخ خودش برگردد تا توان درک امروزش را داشته باشد. در خرابه های سنت می توان به گنج هایی دست یافت، آن چنان که دوران رنسانس اروپا به نوعی بازگشت به سنت و عقل یونانی بود. «عروس آب» رمانی خواندنی و متفاوت برای علاقمندان جدی رمان فارسی است.