غنا، آشوب و صورت

کتاب «غنا، آشوب و صورت»، نمایشنامه ای اثر گئورگ لوکاچ است که گفت و گوی میان سه دانشجوی رشته ی زبان و ادبیات را روایت می کند. آن ها دو پسر و یک دختر هستند و درگیر بحثی درباره ی لارنس استرن و کتاب او به نام «تریسترام شندی» می شوند. استرن یکی از معروف ترین نویسندگان انگلیسی-ایرلندی است که زندگی پر فراز و نشیبی تجربه کرده است و تفکرات او، دستمایه ی نگارش این کتاب شده است. نمایشنامه ی «غنا، آشوب و صورت»، بخشی است از کتاب «جان و صورت» اثر گئورگ لوکاچ که در ۱۰ جستار، به بررسی نقد ادبی و زیبایی شناسی در مورد ادبیات نمایشی می پردازد. لوکاچ جستار نهم کتاب را در قالب نمایشنامه ای نوشته (در سال ۱۹۰۹) که سه شخصیت بیشتر ندارد و صحنه ی آن هم ثابت است. بحث را دو دانشجوی پسر پیش می برند و دانشجوی دختر بیشتر نظاره گر و شنونده است. در واقع، این نمایشنامه ای است درباره ی رمان و ادبیات، یا شاید بشود گفت «فرانمایش» - به سیاق فراداستان و فرااخلاق و امثال آن. گئورگ لوکاچ (Georg Lukács، زاده ی ۱۸۸۵ - درگذشته ۱۹۷۱) فیلسوف، نویسنده، منتقد ادبی و تئوریسین و مبارز کمونیست مجار، کمیسر فرهنگ و آموزش در جمهوری شورایی مجارستان در ۱۹۱۹ و از سران انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان بود. از لوکاچ آثاری در زمینه ی تئوری مارکسیستی زیبایی شناسی که با کنترل سیاسی هنرمندان مخالف بود، دفاع از انسانیت و تشریح مفهوم ازخودبیگانگی برجای مانده است. او یکی از بنیانگذاران مارکسیسم غربی بود و در ۱۳ آوریل ۱۸۸۵ در بوداپست، در خانواده ای بانکدار و موفق متولد شد.