فرشته زاده ای می میرد

ادبیات داستانی فارسی، به دلایل گوناگون، همواره با کمبود سویه های پست مدرن، سوررئال و نهیلیستی روبرو بوده است. هرچند انگشت شمار داستان ها و متن های مهمی با این انگاره ها یا در ترکیب و تصادم آنها در تاریخ داستان فارسی سده ی گذشته به چشم می خورد، اما کمتر نویسنده ای را می توان به یاد آورد که با این منظر به جهان نگاه کرده، پا در این مسیر گذاشته و پاکوبان و رقص کنان بی وقفه در آن پیش رفته باشد! مهدی آذری، با سومین کتابش، «فرشته زاده ای می میرد»، در ادامه ی طریقی که از کتاب اولش تا امروز طی کرده، داستان هایی با سیاهی و شوخی توامان نوشته که خدایان، فرشتگان، شیاطین، پادشاهان، جنگ‎سالارن، سربازان، متصدیان پمپ بنزین، دخترکان گلفروش، راهبه ها و فاحشه ها، پیرمردهای توتونچی، شکارچیان و سگ ها، ساکنان دیگر سیارات و جمع کثیری از دوستان و آشنایان و بستگان و دشمنان دورهم جمع شده اند و نویسنده گویی پرنده ایست که بر فراز همه ی اینها پروازکنان می خندد و می گوید: «وای وای بر ساکنان زمین!» فرشته زاده ای می میرد، مجموعه ایست از 13 داستان پر از گلوله و خون، شمشیر و بال، برف و باران، جنگل و شهر، برج و بارو، سنگر و خاکریز، تپه و کوه و... که فرشتگانش می میرند، شیطانش معتقد است جهنم خالی ست و همه ی دیدنی ها همین جاست، ملکه ها برای سرگرمی سیاره های پر از گل را به آتش می کشند، حاکمان برای جنگ هایشان تپه کرایه می کنند و ما به دانش پزشکی مان هم چیزی اضافه می شود: «دیدن خود بیرون از خود به خونریزی مغزی منجر می شود»!

در معرفی این اثر به نکاتی مانند مجموعه داستان کوتاه اشاره شده است.