فریدریش نیچه

چه شد که نیچه ترجیح داد زبان شناسی را رها کند تا به یک نویسندۀ خلاق بدل شود؟ چه شد که او، به از دست دادن یک زندگی راحت و بی دردسر، تخصص و شغل دانشگاهی را با یک خلاقیت آواره عوض کرد؟ چرا او فلسفه را یک کنش هنری تعریف کرد و آن را از اتاق های تنگ دانشگاه و پشت میزهای خطابه بیرون آورد؟ پاسخ نیوهاوس به این پرسش ها یک چیز است: آشنایی با واگنر. نیوهاوس در این معرفی کوتاه صد صفحه ای از آشنایی نیچه با واگنر شروع می کند و آثار اولیۀ نیچه را در بستر این آشنایی می خواند: از سرسپردگی محض نیچه به واگنر تا جدایی مطلق از او. در نگاه او، این آشنایی عامل مهمی در رشد خلاقیت و تیزبینی نیچه بود و آثار اولیۀ نیچه هر کدام به نوعی با این آشنایی ارتباطی عمیق دارند. ده سال از زندگی نیچه که نتیجه اش چند کتاب خوب بود که نطفه های دوران شکوفایی و خلاقیت هولناک نیچه را در خود داشتند. هر چه زندگی نیچه به سوی بیماری، گوشه گیری و سکوت پیش می رود، کتاب نیوهاوس بیشتر به نظریه های نیچه و مفاهیم اش می پردازد. سرزندگی رابطۀ نیچه با محفل واگنر جای خود را به بیماری بلندمدت او می دهد و نیوهاوس، در چند صفحۀ جذاب، بیماری را وارد فلسفۀ نیچه می کند: درآمدی کوتاه بر تاریخ شکل گیری اندیشه های نیچه و نوشته شدن کتاب های بزرگش. نیوهاوس چهار مسئلۀ مهم را در دوران شکوفایی نیچه انتخاب می کند و از طریق آن ها، حال و هوای حاکم بر فلسفۀ او را شرح می دهد. آن چهار مسئله این ها هستند: فیلسوف و وظیفه اش، نقد نیچه بر اخلاقیات، پیامدهای ضمنی این نقد برای مفهوم غربی حقیقت و در نهایت منبع ارزش و موجه بودن در جهانی که هیچ معنایی ندارد. بیشتر قسمت دوم کتاب به شرح «تبارشناسی اخلاق» می پردازد و این چهار مسئله را از طریق این کتاب و رابطۀ آن با کتاب های دیگر نیچه توضیح می دهد. کتاب در نهایت با تفسیری کوتاه از آثار نیچه دربارۀ پایداری دین و مذهب در غرب پس از نیچه به پایان می رسد. کتاب نیوهاوس یک معرفی کوتاه و جذاب از نیچه است که آثار او را در بستر زندگی اش قرار می دهد تا نشان دهد هر یک از این آثار به چه دلیل نوشته شده اند و در زندگی نیچه چه تأثیری داشته اند. خلاصه ای از تلاش بزرگ فکری آواره و سایه اش.