فقر مکتب تاریخ گرایی

فقر تاریخ گرایی کتابی است از فیلسوف کارل پوپر در سال 1957 که نویسنده در آن استدلال می کند که ایده تاریخ گرایی خطرناک و ورشکسته است. انتقادات پوپر از فقر ایده پیش بینی تاریخی را می توان به طور کلی به سه بخش تقسیم کرد: مشکلات اساسی با خود این ایده، ناسازگاری های رایج در استدلال های تاریخ گرایان و اثرات عملی منفی اجرای ایده های تاریخ گرا. او عنوان می کند که توصیف کل جامعه غیرممکن است، زیرا فهرست ویژگی هایی که چنین توصیفی را تشکیل می دهند بی نهایت خواهد بود. اگر نتوانیم کل وضعیت کنونی بشر را بدانیم، نتیجه آن این است که نمی توانیم آینده بشر را بدانیم. «اگر بخواهیم چیزی را مطالعه کنیم، موظفیم جنبه های خاصی از آن را انتخاب کنیم. مشاهده یا توصیف یک قطعه کامل از جهان یا یک قطعه کامل از طبیعت برای ما ممکن نیست. در واقع، حتی کوچکترین قطعه کامل را نمی توان چنین توصیف کرد، زیرا همه توصیف ها لزوما انتخابی هستند. تاریخ بشر یک رویداد منحصر به فرد است. بنابراین شناخت گذشته لزوما به شناخت آینده کمک نمی کند. «تکامل حیات بر روی زمین یا جامعه بشری، یک فرآیند تاریخی منحصر به فرد است... با این حال، توصیف آن یک قانون نیست، بلکه فقط یک بیانیه تاریخی منحصر به فرد است. »