فلسفه ورزی

مردم شرق و غرب حدود دو هزار و نیم سال است که به فلسفه می پردازند. اما چگونه فلسفه میورزید؟ پاسخ واضح است. شما مانند فیزیک آزمایش و تجزیه و تحلیل داده های آماری انجام نمی دهید. شما مانند ریاضیات معاصر چیزها را از بدیهیات استنتاج نمی کنید. شما مانند مردم شناسی به سفرهای میدانی نمی روید. علاوه بر این، سایر رشته ها تمایل دارند در مورد روش شناسی خود بسیار خودآگاه باشند: اغلب دوره هایی در زمینه روش شناسی در بخش های دانشگاه مربوطه پیدا می شود. فلسفه چنین کاری نمی کند. ("چرا؟" خود سوال جالبی است. ) پس چگونه فلسفه را انجام می دهید. در کتاب حاضر تیموتی ویلیامسون پاسخ خود را به این سوال به ما می دهد. همانطور که در لابلای جلد می گوید، «فلسفه با کنجکاوی عقل سلیم شروع می شود و از طریق ظرفیت ما برای مناقشه عقلانی با یکدیگر توسعه می یابد». چیزی که فلسفه را از سایر رشته ها متمایز کند در این مورد به نظر نمی رسد. و در واقع، ویلیامسون استدلال می کند که تفاوت بسیار کمتری بین فلسفه و سایر رشته ها وجود دارد که بسیاری از آن ها تصور می کنند. البته باید بیشتر از این حرف زد. بنابراین فصول این کتاب کوتاه تعدادی از موضوعات را توضیح می دهد: نقش عقل سلیم، بحث، اصطلاحات روشن کننده، آزمایش های فکری، استنتاج، نقش تاریخ فلسفه، نفوذ متقابل بین فلسفه و سایر رشته ها، و الگوسازی.

نکوداشت های این کتاب نیز بر این کتاب کوتاه نمونه ای از رویکرد ویلیامسون به فلسفه است: این کتاب روشن، بی رحمانه است و از رویارویی با ایده های متضاد هراسی ندارد. برای خوانندگان عام، مانند چهارتالوگ قبلی او، دعوتی عالی به فلسفه است: تحریک آمیز اما با ملاحظه، دقیق و در عین حال دلگرم کننده تاکید می کنند.