قورباغه

یکی از شگفتی ها برای کسی که نامش خود خطابه ای ست: «هیچ نگو، سکوت کن، حرف نزن، صحبت نکن»، نوشتن رمان هایی چنین مطول و مفصل است با ذکر جزئیات فراوان و البته شوخ وشنگی مثال زدنی که از یک چینی جان به در برده از انقلاب فرهنگی و مجبورشده به سکوت، چیز عجیبی ست! «قورباغه» یکی از آثار متأخر «مویان» است که درست در روزهایی منتشر شد که نوبل به او اهدا شد و ازهمین روی و دلایل شخصی دیگری، برای نویسنده ی شهیر چینی ارزش بسیاری دارد. این رمان که از زاویه ی دید دوم شخص و به فرم نامه نگاری نوشته شده، شرح و تفصیل ماجراهای مردم شهری ست با محوریت یک «عمه»؛ عمه ای خاص و عجیب که با کاریزمای یگانه اش عنان و افسار زندگی ها را در اختیار دارد، به خاصه که به مدت پنج دهه، تنها متخصص زایمان در این شهر دورافتاده بوده و خودش قسمی از قدرتی ست که داشتن و نداشتن فرزند در چین، تمام و کمال در ید بیضای آن است! داستان قورباغه، روایتی سخت و تلخ و مرموز و البته پر از شوخی از مردمی ست که نام فرزندانشان را از اندام یا بخشی از بدن انسان با محوریت بدن مادران می گیرند و خب این فقط آغاز ماجراست و بخش کوچکی از آن!

بخش های برگزیده اثر نیز دشواری بیان بی واسطه احساسات را برجسته می کنند.