لهجه های غزه ای

«لهجه های غزه ای، چند روزنوشت از غزه» روایت های «یوسف القدره» و «فاتنه الغزه» از روزهای نسل کشی اسرائیل در غزه است. این روایت ها در پایگاه اینترنتی «رصیف ۲۲» منتشر شده اند و محمدرضا ابوالحسنی چندروزنوشت مربوط به بعد از هفت اکتبر را برگزیده و به زبان فارسی ترجمه کرده است. «رصیف ۲۲» رسانه ای لبنانی و عرب زبان است. در این رسانه، قالب های رسانه ای مختلف از سوی شهروندخبرنگاران به اشتراک گذاشته می شود. نویسنده ی اول یوسف القدره، شاعری فلسطینی و ساکن غزه است. او واقعیت دردناک جاری در غزه را بدون لفاظی روایت می کند؛ ریتم وقایع سریع است به گونه ای که نویسنده حتی فرصتی برای عزاداری برادر و برادرزاده های شهیدش پیدا نمی کند. وقتی هم دختربچه ای را زنده از زیر آوار بیرون می آورد، شادی نمی کند. زنده ماندن و زندگی کردن در غزه ای که هر ثانیه گوشه ای از آن فرو می ریزد، بسیار سخت است. اما القدره روزی را به تصویر می کشد که در پناهگاه و در شرایط قحطی، با برادرش نخود پیدا می کنند و در کمبود گاز و روی هیزم فلافل درست می کنند و همسایگان روزگار آوارگی را در غذای سنتی شان سهیم می کنند. القدره و باقی مانده ی خانواده اش به سمت خان یونس می روند؛ کوچ اجباری از محله و خیابان های خود به جایی که فقط کمی امن تر است. اما غزه هنوز در قلب او زنده است. نویسنده دوم «فانته الغره» شاعری فلسطینی است که در جریان جنگ ۲۰۱۴ غزه به بلژیک مهاجرت می کند و کمی پیش از طوفان الاقصی برای دیدار خانواده اش به غزه برمی گردد. او با شروع حمله ی اسرائیل در آن جا گیر می افتد و روزنوشت هایش را در قالب نامه برای «لماء» برادرزاده کوچکش که در بلژیک است، منتشر می کند. روزنوشت های الغره با زبانی کودکانه و ساده، جنگ و پیامدهایش را روایت می کند. مترجم دلیل انتخاب روایت های او را، نگاه زنانه و توجه به جزئیات می داند، او در سوگ بی معنا شدن زندگی است. زندگی زنان و کودکانی که با وجود سایه وحشتناک جنگ، هنوز زنده اند. الغره در روایت هایش وحشت زده است و تلاش می کند به روزنه های کوچک امید؛ مانند نوشیدن آب تمیز، حمام کردن یا هوس غذا، چنگ بیندازد. «لهجه های غزه ای، چند روزنوشت از غزه» روایتی سخت و جانکاه، از مردم غزه و درباره ی غزه ای است که دیگر نیست؛ روایت تجربه ی ویرانی از درون، درست در لحظه ی وقوع فاجعه.