لولیتا

تعداد نویسندگان بزرگی که از اقتباس های سینمایی انجام شده از روی رمان های شان راضی بوده اند، بسیار کم است. البته این موضوع اغلب به ضعف فیلم های اقتباسی مربوط نمی شود و در بیشتر مواقع عدم شناخت نویسندگان از سینما و نظام نشانه شناختی آن است که باعث می شود نویسندگان از اقتباس انجام شده ناراضی باشند. با این همه، بوده اند نویسندگانی که فیلم اقتباس شده از کتاب شان را دوست داشته و تحسین کرده اند. ولادیمیر ناباکوف یکی از آن هاست که اقتباس استنلی کوبریک از رمان لولیتا را رو دوست داشت و در گفت وگوهایش بارها به آن اشاره کرد. با وجود اینکه کوبریک در اقتباسش تغییراتی در داستان انجام داد و بسیاری از جنبه های آزاردهنده ی رمان برای عموم را – در فیلم خیلی کمتر از رمان به احساسات جنسی مرد به دختر نوجوان پرداخته شد و ذهنیت تجاوز نیز ازبین رفت - تعدیل و خنثی کرد، باز هم فیلم برای خود نویسنده، دوستداران کتاب و دیگر علاقه مندان سینما، به فیلمی درست و در کمال تبدیل شد. کتاب «لولیتا» در ادامه ی مجموعه کتاب های «یک فیلم، یک جهان» با زیر نظر گرفتن فیلم کوبریک در همه ی جهاتش، از جمله شیوه ی برخورد فیلم ساز با منبع اقتباسش، انتخاب بازیگران، شرایط تولید، برخورد مخاطبان و منتقدان و... خواننده را به دیدی تا حدود بسیاری کامل و جامع از این فیلم می رساند. ریچارد کورلیس به خوبی توانسته در لولیتا به واکاوی و بازنگری در فیلمی بپردازد که شاید به اندازه ی رمان منبع اقتباسش جنجالی نبود، ولی هم چنان یکی از مهم ترین و بهترین کلاس های درس است برای فهم چگونگی یک اقتباس وفادارانه و در عین حال مستقل.