مارکسیسم جامعه شناسانه

جامعه شناسی در برهه های مختلف حیات قریب به دویست ساله اش، در عموم لحظه هایی که از سر گذرانده، رویکردی چندگانه نسبت به مارکسیسم داشته است؛ گاهی هم سو و گاهی در ضدّیت کامل و حتی نفی کننده. نظرگاه وبری و دورکیمی در اتمسفر سوسیالیستی غالب قرن نوزدهم اروپا، نمی توانست از مبانی مارکسیستی به دور باشد، ولی جامعه شناسی در دهه های ابتدایی قن بیستم و با وقوع انقلاب اکتبر 1917 و به خاصه پس از جنگ دوم جهانی، به جمع بلوک غرب پیوست و به طور رسمی دشمن درجه یک مارکسیسم شد! جامعه شناسی ساختارگرا نتوانست بیش از این با نام جامعه، برابر جامعه بایستد و باز به سوی مارکسیسم بازگشت و سعی کرد به جای یار و یاور قدرت، به خود جامعه و مردم فکر کند و برای حیات آن ها به حیاتش ادامه دهد. این رابطه، هم گرایی و هم زیستی مدام میان جامعه شناسی و مارکسیسم در طول حیاتش، موجب شده که کتاب «مارکسیسم جامعه شناسانه» اهمیتی دوچندان پیدا کند. «مایکل بوراوی» در این کتاب کوچک و مهم، با شرح رابطه ی مارکسیم و جامعه شناسی آغاز کرده و طی هفت فصل نشان می دهد چه گونه مارکسیسم از همه ی آن فرصت ها و پیش فرض های انتقادی درون جامعه شناسی نهایت استفاده را برده و درست زمانی که عموم مجامع غربی فکر می کردند جامعه شناسی، قبر مارکسیسم را حفر کرده و به خاکش سپرده، مارکسیسم جامعه شناسانه سربرآورده است. این کتاب در ادامه ی همین مسیر، به مدد آرای کارل پولانی و آنتونیو گرامشی، قصد دارد مارکسیسم جامعه شناسانه دیگری را از نو بنا نهاده و توضیح دهد.