متولد برج بابل

شاید بهترین توصیف از روان کاوی «پراکسیس میل» باشد؛ لیکن به قول ژاک لاکان «در تجربه ی روان کاوی، میل در ابتدا به شکل یک مسئله یا مصیبت خود را به نمایش می گذارد. میل ادراک حسی ما از ابژه را متأثر می سازد و تحریف می کند… میل نفی می کند، می آشوبد و سازمان دهی را مختل می کند، بی ارزش می سازد و در یک کلام تحلیلش می برد و این نابود کردن گاه حتی سوژه ای را نیز شامل می شود که این ابژه را ادراک می کند». با یاری پروفسور میل، لقبی که دانشجویان ژیل دلوز به او داده بودند، می توان همین سویه های هولناک و طغیان گر و سرگیجه آور میل را جست و از کلینیک تا خیابان، و از هنر تا سیاست، حضور همین میل، به عنوان عامل مجهول، را دید که در کار خلق امر نو است. و همه ی این ها را باید مقاومتی در برابر انواع تکنیک های نظارت سیاست زیست شناختی دانست، مقاومت در برابر دستگاه معرفی ای که توان تحمل هیچ گونه امر منفی و ندانستنی را ندارد، حال آن که هر تغییری، هر خلقی از جایی آغاز می شود که انتظارش نمی رود، حتی از سوی سوژه ای که درگیر در چنین فرایندی است.