مجالس تفسیری

یکی از گونه های نثر کهن فارسی از ادوار نخستین آن، مجالس عالمانی از خراسان و ماوراءالنهر قدیم است که در قالب کتاب هایی تدوین شده و البته کمتر توجه پژوهشگران را جلب کرده است. از میان این مجالس مکتوب، مجالس تفسیری فضل بن محب نیشابوری از سده پنجم هجری، که تاکنون تنها یک دستنویس از آن در گنجینه های خطی اسلامی یافت شده، در مطالعات مربوط به رویکردهای تفسیری عالمان خراسان، ترسیم فضای فکری و اندیشگی آن اقلیم در سده پنجم هجری و نیز بررسی های مرتبط با زبان فارسی به طور عام و تاریخ نثر و شعر فارسی به طور خاص از اهمیت ویژه ای برخوردار است. پدیدآوران اثر حاضر جنبه های مختلفی از اهمیت کتاب فضل بن محب را در چند بخش و با تأکید بر ارزش فارسی سروده های دینی موجود در آن مورد مداقه و کاوش قرار داده اند. بخشی از کتاب نیز به احوال فضل در منابع کهن رجالی و صبغه اندیشگی او می پردازد.