مجالس عارفان

فرهنگ و ادبیات گذشتۀ ما مرهون آثار برجای مانده از عارفان و فیلسوفان و دیگر عالمانی است که در طول بیش از ده قرن به رشتۀ تحریر درآمده است و آنچه از این آثار به دست ما رسیده است، نسبت به کل آن بسیار ناچیز است. «مجالس عارفان» بخش اندکی از گنجینۀ ادب و معرفت پارسی است که تاکنون به دلیل فهرست نویسی نادرست برای ما ناشناخته بوده است. این مجالس در جنگی به شماره 1300 در کتابخانۀ منطقه ای قونیه نگهداری می شود که دربردارندۀ ده ها رساله و مکتوب بزرگ و کوچک است و در فهرست کتابخانه تنها با عنوان «رسالة فی التصوف» معرفی شده است. این کتاب یکی از کهن ترین و لطیف ترین متون ادبیات پارسی است که از یک سو ما را در شناخت بهتر ادبیات و فرهنگ ایران اسلامی یاری می رساند و از سوی دیگر با دغدغه ها و آموزه های معرفتی و طریقتی بزرگانی چون ابوسعید ابوالخیر و خواجه یوسف همدانی آشنا می سازد که پیش از این ما آنها را بیشتر از زبان دیگران شناخته بودیم. ابوسعید ابوالخیر روز یکشنبه اول ماه محرم سال 357 در میهنه به دنیا آمد و در روز پنج شنبه چهارم شعبان سال 440 در همان جا درگذشت. آوازۀ شیخ در زمان حیاتش از شرق به غرب همه جا را فرا گرفت. مجالس ابوسعید بارزترین وجهۀ ارتباطی او با دیگران بود، گو اینکه اولین مواجهۀ بیشتر مدرمان زمان ابوسعید نیز با وی از راه همین مجالس بوده است.