مرا ببوس

شمار سرایندگانی که در دهه های ۱۳۵۰-۱۳۲۰ از آرمان های سوسیالیستی و گرایش چپ تأثیر پذیرفته اند، بسیار زیاد است. اما در تک نگاری حاضر، نه با شاعری چپ گرا، که به نحوی کم وبیش استثنایی با سراینده ای ملی گرا (و حتی شاید بتوان گفت گاه پان ایرانیست) روبه روییم: حیدر رقابی (هاله) که به خلاف بسیاری از هم نسلانش از چپ گرایی و چپ گرایان بسیار دور به نظر می رسید. هرچند سروده های متنوع و درخور توجهی از رقابی به یادگار مانده است، شعری که به شناخته شدن او در میان مخاطبان عام تر یاری رساند، متن ترانه ای به نام «مرا ببوس» است که تغزل و مبارزه را با آوای خواننده ای غیرحرفه ای به نام حسن گلنراقی و آهنگی از موسیقیدانی حرفه ای به نام مجید وفادار در حدود ۱۳۳۶ به میدان عمومی کشاند. هرچند نباید از یادآوری این نکته غفلت کرد که به سبب پررنگ بودن ادبیات چپ گرایانه، همین ترانه نیز در آغاز به یکی از اعضای سازمان مخفی حزب توده در ارتش نسبت داده شد. کامیار عابدی، پژوهشگر و منتقد ادبی، در بخش نخست کتاب بسیار خواندنی حاضر، در طی چهار فصل به تفصیل، درباره ی زندگی و نیز شعرها و نوشته ها و اندیشه ها و سرودها و ترانه های رقابی به بحث و جست وجو پرداخته است. در بخش دوم کتاب نیز، شعرهای او در دوره های مختلف زندگی و با درون مایه های نزدیک به هم از نیمه ی دوم دهه ی ۱۳۲۰ تا نیمه ی اول دهه ی ۱۳۶۰، دسته بندی شده و نمونه های پراهمیت آن در دسترس قرار گرفته است.