مردی که تا پیشانی در اندوه فرو رفت

این مجموعه داستان ها، بدون شک بهترین داستان های سال نیستند و حتی نمی توانند بهترین داستان های نویسندگان خود باشند. به وضوح، همه داستان های این مجموعه در یک سطح نیستند و نمی توان نویسندگان را در یک گرایش و نحله ادبی طبقه بندی کرد. اما تنها اشتراک داستان ها در این مجموعه، برخورداری از معیارهای داستان خوب است؛ مانند امکان ارتباط، تاثیرگذاری، معناداری و ساختار منسجم. داستان ها می توانند بازی باشند؛ جا یی که نویسنده ها صدای احساسات خود را به اشتراک می گذارند، روح و ذهن و دل خود را نشان می دهند و قدم می گذارند در کوچه پس کوچه های روح کاتب کلمات. اینکه بعضی از کوچه ها تنگ یا فراخ باشند، اهمیت چندانی ندارد؛ زیرا آنچه مهم است نفس تماشای این کوچه هاست و نفس شنیدن این صداهاست.