مردی که خواب است

روزی پاسکال گفته بود «آیا آدمی می تواند پانزده دقیقه در اتاقی بنشیند و هیچ کاری نکند؟» نه اینکه در جهان و زمانه ی هیاهو، سخت ترین کار ممکن، ایستادن بر سکون مدام و بی وقفه ی کاری ست که فقط آدمی ست با ذهن و بدنش. این اما یک انتخاب است، انتخاب نشستن، راه رفتن، ایستادن و خوابیدن، برای انجماد خود و طرد دیگری/ دیگران! «مردی که خواب است» ژرژ پرک، شرح، توضیح و توصیف چنین وضعیتی ست؛ مردی که روزی به ناگه دیگر هیچ کاری نمی کند، جز تلاش برای فهم اجزای مهم «هیچ کاری نکردن»، از جمله چرایی فاصله ی میان چشم ها و ابروها، سنگینی سرش، شش جوراب راکد در تشت آب، کرختی پاها، سیگار نصفه ی خاموش شده در زیرسیگاری، و البته کشف این نکته که «دلت نمی خواهد کسی را ببینی، حرف بزنی، فکر کنی، بیرون بروی، تکان بخوری. » این نوعی پشت کردن به همه چیز و ایستادن بر سر رادیکال ترین کنش انسانی ست، در دورانی که از تو می خواهد چنان باشی که خودت و جهان بی هیچ پذیرشی ازهم دور شوید! کتاب مردی که خواب است، رمان درک امکانیت با هیچکس نبودن ازجمله با خود نبودن است؛ امتحان ندادن، کلاس نرفتن، معاشرت نکردن، بی مکالمه، بی لمس، بی پرسش، بی پاسخ و... «در گذر ساعت ها و روزها و هفته ها و فصل ها از همه چیز دل می کنی، از همه چیز می بری. گاهی بفهمی نفهمی با نوعی مستی درمی یابی که آزادی و بار هیچ چیز نه خوشایندت است و نه ناخوشایندت. »