مسیرهای تاریک

جنگ سرد، جنگ ویتنام، ترور جان و رابرت کندی، ترور مارتین لوترکینگ و جنبش سیاهان، رکود اقتصادی دوران نیکسون و پس ازآن، شکست در ویتنام، ریگانیسم و... بخشی از ماجرای آمریکایی ست که ما در دهه های 1960، 1970 و 1980 می شناسیم؛ دهه های پرالتهابی که در سینمای ژانر وحشت نمودی چشم گیر و درخشان داشته و با حضور سه استادتمام وحشت همه ی دوران ها – جورج رومرو، جان کارپنتر و وس کریون– دهه های اعتلای وحشت بوده اند – سه استادی که چراغ راه همه ی وحشت سازان بوده اند؛ جورج رومرو با مردگان زنده اش و فرم مناسک وار بازگشت مردگان از گور برای به گور کشیدن همه ی آنان که زنده اند؛ جان کارپنتر با مایکل مایرز نامیرا – در سیزدهمین و آخرین سری هالووین به کارگردانی دیوید گوردون گرین، به نظر می رسد بالاخره مایکل میرا شد!- که با کارد آشپزخانه ی مثالینش کشتار را از خواهر خودش آغاز کرد و به زنان و مردان بسیاری رسید؛ وس کریون با فردی کروگر خوابگردش که در رویاهای زندگان، آن ها را به مرگی سرشار از شقاوت رهنمون می کرد(کابوس در خیابان الم)؛ این سه استاد وحشت، تیرگی آمریکایی بودن را بر پرده های سینما احضار کردند و مسیرهای تاریک کشوری که از جنگ های بی پایان با دشمنان ساختگی خسته شده را، عینیت دادند. «کندال آر. فیلیپس» با نظر به وجوه بیانی صریح این کارگردانان، مبانی زیبایی شناسانه و فرم های بدیع و نوآورانه ی آنها در خلق و گسترش قصه ها، بیش از دو دهه است که تمرکزش را بر سینمای وحشت گذاشته و بر اهمیت میراث این استادان تأکید می کند. کتاب «مسیرهای تاریک» یکی از آخرین پژوهش های اوست که با دقتی مثالین بر جنبه هایی از فیلم های رومرو، کارپنتر و کریون دست گذاشته که به درستی با کلیت کارنامه ی آن ها پیوند دارند. «مسیرهای تاریک: رومرو، کریون، کارپنتر، و فیلم وحشت مدرن» به اعتبار کار بزرگ و فروتنانه ی نویسنده اش، مهم ترین نقد و تحلیل نوشته شده درباره ی سینمای وحشت، پس از انتشار «هالیوود از ویتنام تا ریگان و پس از آن…» رابین وود است و یکی از بهترین نقطه های مراجعت برای فهم بهتر یکی از جدی ترین ژانرهای جدی گرفته نشده ی تاریخ سینما!

بخش های برگزیده اثر نیز ماندگاری رویاها و خاطره ها را برجسته می کنند.