من هستم گیلگمش

تشکری در نوشتن وامدار زبان فخیم خراسانی در سنت ادبیات فارسی است. زبانی که عبارات و کلمات را شکوهمند انتخاب و در فضاسازی ها به خوبی از عهده ترسیم اساطیری خیر و شر بر می آید. او در این نمایشنامه ها نیز به ویژه در بخشی هایی که شخصیت پردازی آنها متأثر از ادبیات و شخصیت های تاریخی ایران است این موضوع را به اوج خود رسانده است. گفتگوی میان ساحره و عوفی و بیهقیف نمایشی در خور ستایش در این زمینه است.