من یک گوزن بودم

«من یک گوزن بودم» کتاب داستانی تصویری است. از آن دسته کتاب ها که نویسنده تلاش کرده، بخشی از روایت داستانی اش را با کمک تصاویر، بیان کند. متن و تصاویر، دست به دست هم داده اند تا داستان را پیش ببرند. نویسندۀ کتاب، احمداکبرپور، نویسندۀ نام آشنای حوزۀ ادبیات کودک و نوجوان است. او سال هاست برای بچه ها می نویسد و تاکنون چندین جایزه هم گرفته است. نرگس محمدی هم تصویرگر کتاب است که موفق شده برای تصاویر «من یک گوزن بودم» چندین جایزه دریافت کند، که از آن میان می توان به «جایزۀ اول مسابقۀ بین المللی تصویرگری کره جنوبی در سال ۲۰۰۹ و برگزیده مسابقه تصویرگری کتاب کودک شارجه در سال ۲۰۱۴ اشاره کرد. شخصیت اصلی داستان، یک گوزن است، او خودش داستان را روایت می کند. داستان دربارۀ گوزنی است که زخمی شده است و می خواهد از دست شکارچیان پادشاه بگریزد، اما از آن طرف، طی حادثه ای، شاه هم زخمی می شود. موقعیتی پیچیده ایجاد می شود. طی ماجراهایی، گوزن می میرد و پادشاه زنده می ماند. گوزن با مرگش، تاثیری عمیق برجا می گذارد و دیگر ذهن و فکر پادشاه را رها نمی کند. کتاب تصویری «من یک گوزن بودم» متن کم و کوتاهی دارد و بیشتر بار داستان بر دوش تصاویر کتاب است. مصمون کتاب، علاوه بر گوشه چشمی به مسائل محیط زیستی مانند نحوۀ زیست گوزن ها و تهدید شدن زندگی شان توسط انسان ها، به مسائل انسانی هم اشاره دارد که جز با خواندن کتاب نمی توان آن را فهمید. گوزن در شروع کتاب، از خودش می گوید و از اینکه گوزن ها به چه شکل زندگی می کنند، او از زندگی گروهی شان می گوید و از فصل مورد علاقه اش که بهار است. گوزن از شاخ هایش می گوید و از اینکه شاخ های به آن بلندی، نمی تواند در برابر انسان ها سپر شود و جانش را نجات دهد. همین جمله قابل تامل است و خواننده را به فکر وامی دارد که انسان ها ممکن است چه بلایی سر این موجود بیاورند. گوزن در کتاب، نام خاصی ندارد، حتی ویژگی منحصر به فردی که او را تبدیل به شخصیتی ویژه ای کند نیز ندارد، و البته شاید این ها بد هم نباشد، چون باعث می شود خواننده گمان کند، روایت این گوزن می تواند، روایت هر گوزنی باشد. از هر نژاد و دسته و زیست گاهی. «من یک گوزن بودم» کتاب کوچکی است اما با کمک تصاویر زیبایش، می تواند تا مدت ها ذهن مخاطب خود را تحت تاثیر قرار دهد و او را به فکر وادارد.