میان ساعت و بستر

«میان ساعت و بستر» کتابی نوشته امیر نصری است. این اثر در دسته ادبیات پژوهشی تقسیم بندی می شود و به بخشی از تاریخچه نقاشی با تمرکز بر آثار هنرمندان اروپایی می پردازد. «میان ساعت و بستر» چهار روایت فلسفی از تاریخ نقاشی اروپایی شرح می دهد. نصری در این کتاب برای هر اثر نقاشی با توجه به فرم و محتوای آن چهار روایت را از زاویه دید بدن، نگاه، منظره و قاب ارائه می کند و براساس آن به این موضوع می پردازد که چرا هر هنرمند به یکی از روایت های مطرح شده نزدیکی بیشتری دارد. نصری موتیف هایی مثل جسد، طاعون، زخم، اندام ها، قطعات گوشت، جمجمه و اندام های بریده را زیرمجموعه ی روایت بدن قرار داده و به این شکل آن ها را توضیح داده است. در مرحله ی بعد او به سراغ نقاشانی رفته که دائما از این موتیف ها استفاده می کردند یا به نحوی به آن ها ارجاع می دادند. برای مثل در کارهای مونش مسئله ی بیماری، مرگ، رنج و تنهایی عناصر بسیار مهمی هستند. او این ها را به شکل قابل توجهی در فرم های بدنی شخصیت های درون تابلو منعکس می کند. نویسنده در این اثر پژوهشی آثار بیش از 30 نقاش اروپایی را انتخاب و با بررسی این آثار به تاثیر آن ها بر هنر مدرن می پردازد. نویسنده معتقد است که هنرمندان یاد شده در کتاب «میان ساعت و بستر» نه فقط بر روی نقاشی، که بر روی کل هنر پس از خود اثر گذاشته و آن را تکامل بخشیده اند. نصری ضمن مرور آثار برجای مانده از نقاشانی که به آن ها در کتاب اشاره می کند، فلسفه ی فکری و نگرش آن ها را نیز توضیح می دهد به شرحی از منشا فکری هرکدام از هنرمندان می پردازد. ادوارد مونش، رامبرانت، فرانسیسکو گویا، آلبرشت دورر، ادگار دگا، مانه، ونگوگ و سزان از جمله نقاشانی هستند که در این کتاب از زاویه نگاه نویسنده به هنر مورد بررسی قرار گرفته اند.