میدان دلاوران

صداهای آنها هنوز در گوش ماست؛ صداهای همه ی آنها که به پیشواز فاشیسم رفتند، میدان ها را قرق کردند، خیابان ها، گذرها و کوچه ها را بستند و کارناوال فاشیسم را همچون مناسک باستانی آیینی کهن، به جا آوردند؛ همه ی آن فریفتگان افسون و افسانه، همان فریفتگان اشباح تاریخی شر مطلق! چرا آن صداها از گوش ما بیرون نمی روند؟ چرا چهره هایشان، رنگ های لباس هایشان، کوچک و بزرگ شان و مهم تر از همه، کلمه هایشان، پابرجا و استوار باقی مانده و جهان هماره به کام آنهاست؟ نمایشنامه ی «میدان دلاوران»، اوج رادیکالیسم «توماس برنهارت» اتریشی در مواجهه با واقعه ای است که هنوز مردم کشورش ننگ عظیم آن را نپذیرفته اند: استقبال پرشور مردم از ارتش رایش سوم و شخص هیتلر در میدان دلاوران وین، درست در لحظه هایی که توحش و ظلمت درحال آغاز ویرانی جهان بود. پروفسور شوستر، همان است که صدای همهمه ی این مردم، این شیفتگان فاشیسم، از پانزدهم مارس 1938 از سرش بیرون نرفت تا مرد. و حال، او دیگر نیست و دوستان و خانواده اش نزدیک میدان دلاوران، در سوگ درگذشت او جمع شده اند و روایت می کنند؛ روایتی از آن روز و پس ازآن، سال ها و سال ها پس ازآن و شاید تا همیشه پس ازآن؛ چراکه فاشیسم ابدی ست و پیروان و رهروان فاشیسم هم!