میزانسن معاصر

«دلایل خوبی برای محتاط بودن نسبت به میزانسن داریم، اما این دلیل بیشتری برای زیر سوال بردن این احتیاط است... به نظر می رسد که تصاویر یک اجرا دوباره به ما می آیند، گویی برای طولانی تر کردن و تغییر تجربه ما به عنوان تماشاگر. گویی ما را مجبور می کند که در مورد رویداد تجدید نظر کنیم، به لذت یا وحشت خود برگردیم. » - پاتریس پاویس، از پیش گفتارمیزانسن معاصر تحلیل استادانه پاتریس پاویس از نقشی است که صحنه پردازی در خلق و تمرین تئاتر در طول تاریخ ایفا کرده است. این مطالعه خیره کننده جاه طلبانه در نظر می گیرد:-خوانش صحنه ای، در مرزهای میزانسن. -صحنه نگاری که گاهی جایگزین صحنه سازی می شود. -بازتفسیر آثار کلاسیک و معاصر؛-توسعه تئاتر و آیین بین فرهنگی؛-فن آوری های جدید و استفاده از آنها به صورت زنده روی صحنه. -عمل پسامدرن ساختارشکنیاما همچنین توجه انتقادی مستمری را به چالش های تعریف میز صحنه، ردیابی توسعه آن، و کاوش در آینده احتمالی آن اعمال می کند. ترجمه قدرتمند جدید جوئل اندرسون به روشنی تحقیقات پاویس را در مورد احتمالات در حال تغییر برای صحنه پردازی در زمینه هنر اجرا، تئاتر فیزیکی و تئوری مدرن درک می کند.