نظم امور

میشل فوکو با دانشی همه جانبه و گسترده، از میان هنجارهای موجود عبور کرده و به سراغ قرن هفدهم می رود تا نشان دهد که چگونه نظام های کلاسیک دانشی-که همه چیز در طبیعت را به زنجیره ی بزرگ موجودات، جایگاه ستارگان در آسمان و ویژگی های صورت انسان ربط می دادند-منجر به خلق علومی مدرن چون زیست شناسی، زبان شناسی و اقتصاد سیاسی شدند. نتیجه ی این تلاش های فوکو، نوعی باستان شناسی علوم است که پرده از الگوهای کهن معنایی برمی دارد و قراردادی و بی ثبات بودن شوکه کننده ی حقایق دریافتی توسط انسان را برملا می سازد. میشل فوکو در اثری که او را به مهم ترین اندیشمند فرانسوی از زمان سارتر تبدیل کرد، مدارک و شواهد خیره کننده ای ارائه می دهد در این باره که انسان-به مثابه یک از موضوعات مورد بحث دانش علمی-در بهترین حالت، اختراعی جدید و نتیجه ی جهشی بنیادین در فرهنگ ما است.

در معرفی این اثر به نکاتی مانند جزو فهرست 100 کتاب قرن لوموند اشاره شده است.

نکوداشت های این کتاب نیز بر اثری ضروری برای کسانی که می خواهند به بینشی در پست مدرنیسم دست یابند، آتش بازی ذهنی توسط استاد بلامنازع تفکر انتقادی و یک نظام فکری کاملا جدید تاکید می کنند.

بخش های برگزیده اثر نیز دشواری بیان بی واسطه احساسات را برجسته می کنند.