نفس

«نفس» رمانی نوشته ی نرگس آبیار است که او را بیشتر به عنوان فیلمساز می شناسیم. او از روی این داستان نیز فیلمی سینمایی ساخته که مورد توجه تماشاگران قرار گرفته است. شخصیت اصلی و راوی داستان دختری به نام بهار است و داستان روایت روزمرگی ها این دختر نوجوان خیال باف است. کتاب، روایت گر دو سال از زندگی او در فاصله ی انقلاب و جنگ است. او تلاش می کند زندگی را آمیخته با خیال و آن طور که می خواهد تجربه کند. خط اصلی قصه، روایت روزهای زندگی بهار و بازیگوشی های او در خانه، مدرسه، در سفر و زمین بازی است. ما اتفاقات داستان را از زاویه ی دید او و با چشم های او می بینیم. بهار در آموختن دروس مدرسه بااستعداد است. او فرزند دوم، خانواده ای شش نفره شامل پدرش، برادر بزرگ تر و کوچک ترش، خواهرش مریم و مادربزرگ پدری است که او را «ننه آقا» صدا می کنند. بهار، مادرش را سال ها پیش از دست داده و بعد از مرگ مادر، ننه آقا؛ پیرزنی مهربان و در عین حال پرتوقع و سخت گیر، از فرزندان پسرش نگهداری می کند. آن ها در خانه ای محقر، در دشتی دورافتاده در نزدیکی روستای «ولدآباد» زندگی می کنند. جایی که هیچ امکاناتی ندارد. «خانه ی ما نزدیکی های ولدآباد است. توی دشتی که نه آب دارد، نه برق. بابایم آن جا یک خانه ی درپیت ساخته، چون هیچ چیزش درست و حسابی نیست. در و پنجره هایش زنگ زده است و تازه، یک اتاق مان هم شیشه ندارد. فقط جای هر پله یک آجر دارد که ما پای مان را روی آن می گذاریم و بالا می رویم. » در واقع آن ها به دلیل بیماری تنگی نفس پدر، مجبور به سکونت در این مکان هستند و زندگی سختی دارند. نویسنده با لحنی شوخ و کودکانه داستان را روایت می کند تا این داستان تلخ و تراژیک به دل خواننده بنشیند. در پایان رمان وقتی عراق شروع به بمباران تهران می کند، این تلخی بسیار جانکاه می شود. نویسنده در ابتدای هر بخش از داستان شرح کوتاهی از صحنه می دهد و پس از آن بهار ماجرا را روایت می کند. این شرح صحنه انگار پیش درآمی است که خواننده را آماده ی ورود به بخش اصلی می‎ کند. این تکنیک باعث می شود مونولوگ ها طولانی و خسته کننده به نظر نرسند. لحن شوخ و ریتم مناسب هم به این امر کمک کرده است. «نفس» داستانی خواندنی اما تلخ است که زبان و لحن شخصیت اصلی داستان خواننده را جذب و با داستان همراه می کند.