نیروی خشونت پرهیزی

کتاب «نیروی خشونت پرهیزی: پیوندی اخلاقی-سیاسی» نوشته ی جودیت باتلر، در سال ۲۰۲۰ منتشر شده و یکی از مهم ترین آثار سیاسی-فلسفی این متفکر معاصر است. باتلر در این اثر تلاش می کند مفهوم خشونت پرهیزی را از سطح یک توصیه ی اخلاقی فردی بالاتر ببرد و آن را به عنوان یک نیروی سیاسی فعال و ساختارشکن معرفی کند. هدف اصلی کتاب توضیح این نکته است که خشونت پرهیزی نه نشانه ی ضعف یا انفعال، بلکه شکلی تهاجمی از کنش سیاسی است که می تواند ساختارهای نابرابر قدرت، سیاست های سرکوبگر و خشونت های نظام مند را به چالش بکشد. باتلر بحث خود را با نقد این تصور آغاز می کند که خشونت پرهیزی صرفا به معنای خودداری از اعمال فیزیکی خشونت است. به باور او، خشونت واقعی در بسیاری موارد در ساختارهای اجتماعی، نابرابری های اقتصادی، نژادپرستی، مرزبندی های ملی و سیاست های دولتی پنهان شده است. به همین دلیل مقاومت در برابر خشونت پرهیزی باید متوجه این اشکال پنهان اما موثر خشونت باشد. یکی از ایده های کلیدی کتاب مفهوم «قابلیت سوگواری» است. باتلر توضیح می دهد که جوامع به شکل نابرابر تعیین می کنند چه زندگی هایی ارزشمند و چه زندگی هایی «قابل فدا شدن» هستند. هنگامی که مرگ برخی افراد بی اهمیت جلوه داده می شود، خشونت علیه آنان طبیعی و قابل قبول نشان داده می شود. خشونت پرهیزی در این چارچوب به معنای مبارزه برای شناسایی برابر ارزش تمام زندگی هاست. بخش مهمی از کتاب به نقد خشونت مشروع یا رسمی اختصاص دارد؛ خشونتی که دولت ها، ارتش ها، پلیس و مرزبانی آن را توجیه پذیر جلوه می دهند. باتلر نشان می دهد که چگونه روایت های رسانه ای خشونت دولتی را پنهان می کنند و خشونت مخالفان را برجسته و «نامشروع» معرفی می کنند. به همین دلیل خشونت پرهیزی در نگاه او نوعی مقاومت انتقادی است که هدفش آشکار کردن خشونت ساختاری و به چالش کشیدن روایت های تثبیت شده ی قدرت است. باتلر همچنین با بهره گیری از روان کاوی، به ویژه ایده های فروید و ملانی کلاین، ریشه های روانی میل به خشونت را بررسی می کند. او توضیح می دهد که چگونه تمایل به حذف یا آسیب زدن به دیگری از احساس تهدید نسبت به خود ناشی می شود و چگونه می توان این میل را به انرژی سیاسی خلاق تبدیل کرد. در مجموع، «نیروی خشونت پرهیزی» اثری است که خشونت پرهیزی را به عنوان نیرویی رادیکال برای مقابله با نابرابری، تبعیض و خشونت ساختاری معرفی می کند.