نیچه: تن، هنر، شناخت

نیچه را همواره با بدبینی، خموشی و خمودگی شرح و توضیح داده و در بسیاری از مواقع لحظه های دهشتناک و بحرانی سده ی بیستم را به او نسبت داده اند. اما آیا نیچه به واقع اینگونه است و باید اینگونه خوانده و فهم شود؟ شارحان و مفسران تازه تر نیچه، روایت دیگری ارائه داده اند که از نیچه تصویری دیگرگون می سازد و عموم انگاره های پیشینی پیرامون فلسفه ی او و رفتار فکری اش را برای ما تغییر می دهد. فردریکا اسپیندلر در کتاب «نیچه: تن، هنر، شناخت» با بازخوانی مجدد و یکسره متفاوتش از نیچه، آن اشتیاق و شورمندی خاص فلسفه ی او را عیان کرده و از درون آن حجم از جنون سرشار از تعمق و تفکر، عشق به زیستن زندگی را در نظرگاه این فیلسوف بزرگ آلمانی هویدا می کند. کتاب اسپلیندر همه ی آن پرسش های فراموش شده که از الزامات زمانه ی اکنون هستند را به واسطه ی نیچه و همراه و دوشادوش او پیش روی خواننده می گذارد، با این هدف که بیایید با دستگاه فکری نیچه مشتاقانه و مشفقانه به جهان و پدیده هایش بنگریم. نیچه: تن، هنر، شناخت، کتابی ست برای مواجهه با تفکر فلسفی دیوانه واری که با ایده های گونه گون و متضادش، معرف رویکردی در نگریستن به جهان و انسان بود که پیش از او وجود نداشت و امروز بیش از هر زمان دیگری به آن نیازمندیم.