همواره مستدام، سپس نابود

الکسی یورچاک، استاد مردم شناسی دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، کتابش را با یک پارادوکس آغاز می کند: «فروپاشی اتحاد شوروی برای مردمی که در آن نظام زندگی می کردند واقعه ای بود بس نامنتظره که البته تعجب برانگیز هم نبود. » نویسنده برای رسیدن به فهمی دقیق تر از این پارادوکس، با ارائه ی روایت مردم شناسانه ی انضمامی، غنی و دقیقی از زندگی «واپسین نسل شوروی» بر سایه روشن های گاه غریب زندگی تحت لوای نظام شوروی انگشت می گذارد. این روایت دست اول و سرشار از جزئیات مایه ی تمایز کتاب یورچاک از دیگر کتاب هایی است که درباره ی واپسین نسل شوروی نگاشته شده است. اسلاوی ژیژک، فیلسوف نامدار، در ستایش این کتاب گفته است:«همواره مستدام، سپس نابود الکسی یورچاک با همان عنوانش مرا بی درنگ شیفته ی خود کرد، با آن دلالت فلسفی عمیقش که ابدیّت، خود، مقوله ای تاریخی است: وضع می تواند مدتی ابدی باشد. روح این پارادوکس در کل اثر ساری وجاری است. این کتاب، به مدد جزئیاتی شگفت، روایت متفاوتی از تجزیه ی تدریجی نظام شوروی از درون فضای ایدئولوژیک و فرهنگی آن به دست می دهد، و دورویی و فلاکت ناشی از این فرایند را برملا می کند. من کتاب یورچاک را بهترین اثر درباره ی واپسین دوره ی نظام شوروی می دانم همواره مستدام، سپس نابود فقط تاریخ نیست، خواندنش لذت بخش هم هست: یک اثر هنری واقعی. »