هنر در آگورای معاصر

اگر همه چیز را در جهان بتوان منبع تجربه ی زیبایی شناختی قلمداد کرد، پس هنر دیگر جایگاه ممتازی ندارد. در عوض، هنر میان سوژه و جهان قرار می گیرد، و هر گفتمان زیبایی شناسانه ای که برای توجیه هنر به کار می رود ضرورتا باید در خدمت تضعیف آن هم باشد. بوریس گرویس در جستارهای این کتاب به دنبال گریز از تلقی های زیبایی شناسانه و جامعه شناسانه ی تثبیت شده درباره ی هنر است که همواره موضع تماشاگر و مصرف کننده را می گیرند. در عوض چطور است هنر را از موضع تولیدکننده ملاحظه کنیم، تولیدکننده ای که نمی پرسد هنر شبیه چیست یا منشأ آن کجاست، بلکه می پرسد چرا هنر در درجه ی اول وجود دارد؟