واقعه ی ایستگاه کرچی توفکا و خانه ماتریونا

آلکساندر سولژنستین زندگی عجیب و پرماجرایی داشته که همین زندگی از او نویسنده ای منحصربه فرد و متمایز ساخته است؛ حضور در جنگ دوم جهانی، گرفتن یکی از مهم ترین نشان های نظامی شوروی یعنی ستاره ی سرخ، تبعید به سیبری و حبس ابد، عفو و انتشار اولین کتاب در 44 سالگی آن هم با دستور مستقیم نیکیتا خروشچف – رهبر شوروی پس از استالین و پیش از برژنف – ممنوع الکاری در دوران برژنف، دریافت نوبل ادبیات، فرار از کشور و مهاجرت به آمریکا، سلب ملیت از سوی حکومت شوروی و بازگشت سرشار از احترام به وطن پس از فروپاشی شوروی و درنهایت مرگ در سال 2008؛ همه ی این وقایع که عموم شان در جنگ، زندان، ممنوع الکاری، فرار، مهاجرت و تبعید گذشته، از سولژنستین نویسنده ای با بدبینی و تلخ اندیشی بسیار ساخته که داستان هایش از روایت هم زمان شکنجه، رعب و وحشت حکومت تا حرص، طمع و تزویر آدم های معمولی زیر لوای این سیستم هیچ ابایی ندارند. کتاب «واقعه ی ایستگاه کرچی توفکا و خانه ماتریونا» دو داستان بلند این نویسنده ی برنده ی نوبل ادبیات 1970 را در خود جای داده که مشخصه های اساسی آثار او به طور اکمل در آن ها دیده می شوند. واقعه ی ایستگاه کرچی توفکا و خانه ماتریونا نقد مدام به حاکمان و مردم را در خود دارد، که البته نوک تیزتر پیکان بیشتر به سوی صاحبان قدرت است و درنهایت هم با همان تکانه های شدیدی همراهند که برای ماندن ابدی داستان در اذهان به آن ها نیاز است.