پاییز آمد

شهدا را همیشه کلیشه ای معرفی کرده اند و هروقت حرف از خاطرات زندگی آن ها می شود توقع می رود یک موجود خیالی، دست نیافتنی و ازآسمان آمده معرفی شود که انگار هیچ وقت زندگی عادی و روزمره نداشته است، برای همین تصور جامعه از شهید یک شخص معصوم عاری از هر گناه و اشتباه است، درحالی که چنین نیست و شهدا هم مثل سایر آدم های شهر زندگی عادی داشته و در روزمرگی کاملا معمولی به سر می بردند، شاید خیلی هایشان حتی اهل نماز شب یا مستحبات نبودند و در همین کوچه وبازار زندگی می کردند، آرزوهایی داشته و اشخاصی بریده از دنیا و مادیات نبوده اند. در کتاب «پاییز آمد» به زندگی خصوصی خانم موسوی و شهید یوسفی، آشنایی و عشق آن ها پرداخته می شود، اتفاقی که در کتاب های مشابه کمتر رخ می دهد.