پس از مهمانی

مبارک یا بداختر، بخواهیم یا نه، اکنون پرسشی هولناک پیش روی مان است: چه شد که انسان ویران شد؟ عشق، اضطراب، اغواگری، خودستایی، تظاهر، گستاخی، بی تفاوتی، سرخوشی، بردباری، اشتیاق یا خواست خدایی قادر، هر چه بود، انسان به طرز هولناکی ویران شد. شخصیت های نمایشنامه ی پس از مهمانی نیز چنین اند. فرقی نمی کند پنجره های عمارت دیوید اسکات-فالر را باز کنیم یا کتاب های کتابخانه ی عمومی لندن را، در هر حال، انسان هایی را می بینیم که همواره در حال ویران شدن اند. با این همه، هراسی دیگر نیز مسبب نگرانی است: «او که می داند کیست، حرمت پرسش را از بین برده است. » و باید اقرار کرد که نابودی انسان از خوف انگیز ترین پدیده های قرن بیستم است.